maandag 14 juli 2014

Verhuist!

Hallo allemaal!
Mijn blog is verhuist naar een ietwat professionelere versie.
Kom vooral even kijken, want het is er niet minder leuk op geworden!

http://emmavanhooff.wordpress.com
rdpress.com

Liefs,
Emma

zondag 20 oktober 2013

Mieren

Mieren lopen
Mieren lopen overal
Ze kruipen over m´n benen
Langs mijn knieholtes
En verstoppen zich tussen mijn tenen
Ik probeer ze weg te jagen
Maar grijp steeds mis
Ik grijp naar leegtes gevuld vol illusies
Gevuld met leugens
En die beesten maar rennen
Door mijn huid achternagezeten
Ze zijn sneller dan het licht
Dus doe ik mijn ogen dicht
Duister zal ze doen oplossen in het niet
Ik zal denken dat ze niet bestaan
En zij zullen rustig verder gaan
Die mieren

maandag 30 september 2013

Mensen staren

Mensen staren.
Ze staren naar mij.
Of in ieder geval in mijn richting.
Misschien kijken ze wel net langs me heen.
Misschien kijken ze wel naar het kleine scheurtje in mijn jas.
Of naar de vogel die net achter me vloog.
Nu is hij weg.
Dus waar kijk je naar?
Mensen staren naar me.
Iedereen staart.
Ik staar ook.
Maar nooit naar mezelf.

zondag 18 augustus 2013

File #2

Ik zag jou gezicht door de ruit van de auto.
Je gezichtstrekken.
Wie je was.
Toen mocht ik doorrijden.
Werd het groen.
En zag ik jou nooit meer terug.

File #1

Stap. Stap. Stap.
Stapvoets. Stilstaand. En weer door.
Stap. Stap. Stap.
Elke stap weer een stukje dichter bij de stop.
EN dan weer langzaam stap.
Tot de stappen groter worden.
Tot ze eigenlijk niet meer stappen heten.
Tot ze rollen over het wegdek.
Het wegdek wat steeds zwarter wordt.


donderdag 4 juli 2013

.

Als alles wat ik schreef echt zou gebeuren
dan zou ik dingen schrijven over ons
jij
en ik
ik zou schrijven over het gras en de kleuren van de zon
over muzieknoten
galmend door elke straat
mensen
dansend in de regen
vrolijk en uitbundig
niet nadenkend over wat anderen ervan vinden
ik zou dingen schrijven die ik fijn vind
de letters smelten om tot een wereld
een wereld die ik zou schapen
schapen met mijn fantasie
mijn fantasie over ons
jij
en ik

woensdag 12 juni 2013

Regendruppels

Ik verbaas me altijd over regendruppels.
Ik verbaas me erover dat ze altijd maar omlaag storten.
Over hun eigen voeten struikelen, hun benen breken en hun parachute vergeten.
Dat ze zomaar uit de lucht vallen,  een onzeker einde tegemoet.
Het is alsof iemand zijn zakken leegt boven de grond en er niets om lijkt te geven waar de inhoud terechtkomt.
Er niets om lijkt te geven dat de regendruppels uit elkaar spatten als ze de bodem raken.
Dat ze aan scherven vallen zodra ze de grond raken.
Dat mensen de dagen vervloeken waarop regendruppels hen op de schouder durven te tikken.
Ik ben een regendruppel.